Μια μουσική 17 αιώνων
Έλληνες και ξένοι ιστορικοί συμφωνούν ότι οι εκκλησιαστικοί ήχοι και το σύστημα της βυζαντινής μουσικής συνδέεται στενά με το αρχαίο ελληνικό μουσικό σύστημα. Οι αρχές της χρονολογούνται από ορισμένους μελετητές στον 4ο αιώνα μ.Χ., λίγο μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Κωνσταντινούπολη από το Μέγα Κωνσταντίνο.
Βυζαντινή μουσική είναι η εξέλιξη και καλλιέργεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής — πήρε το όνομα αυτό από την περιοχή του Βυζαντίου, την πρώτη ονομασία της πρωτεύουσας κατά τον Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο.
Είναι η μουσική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που απαρτίζεται αποκλειστικά από ελληνικά κείμενα ως μελωδία.
«Μέχρι την έλευση του Όθωνα, η μουσική που εκτελείτο, ακουγόταν, καταγραφόταν και διδασκόταν ήταν η βυζαντινή.»
Μέρος της βυζαντινής μουσικής μπορεί να θεωρηθεί και το δημοτικό τραγούδι — αν και διαφέρει από την εκκλησιαστική μουσική στο ότι έχει σταθερό μέτρο, ώστε να εξυπηρετείται και ο χορευτικός σκοπός. Στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, από τον ίδιο πολιτισμό — η μουσική είναι ενιαία.